Virgil

Deiphobe, gravis haec requiescunt omnia fatis.

Tantae molis erat Romanam condere gentem.

Haec olim meminisse iuvabit.

O passi graviora, dabit deus his quoque finem.

Infandum, regina, iubes renovare dolorem.

Nulla dies sine linea.

Arma virumque cano, Troiae qui primus ab oris Italiam, fato profugus, Laviniaque venit litora.

Sed fugit interea, fugit irreparabile tempus.

Et quorum pars magna fui.

Quo fata trahunt retrahuntque, sequamur.

Dabit deus his quoque finem.

Cuncta prius temptanda, sed immedicabile vulnus ense recidendum est, ne pars sincera trahatur.

Flectere si nequeo superos, Acheronta movebo.

Durate, et vosmet rebus servate secundis.

Mirabile dictu!

Revocate animos, maestumque timorem mittite.

Speravimus ista, dum fortuna fuit.

Furor arma ministrat.

Stat sua cuique dies; breve et inreparabile tempus omnibus est vitae.

Sic itur ad astra.